"...gdyby tak było, mogłoby tak być, a gdyby mogło tak być, byłoby tak, a ponieważ nie jest, nie jest to logiczne."

- Czyli: znalazłam swój świat, trochę na lewo od Księżyca, kawałek za Idą i Daktylem, zaraz przy obłoku Magellana. Iris wskaże ci drogę.

Zapachniało Ze?tem. I Alicją w Krainie Czarów. Ale już się w to nie bawię, nie, nie. Szkoda mojego zdrowia psychicznego, które i tak wisi na włosku.

Tak rozglądam się po moim pokoju i myślę: od kiedy żyję w bałaganie? Jeszcze niedawno przecież moje życie było tak cholernie uporządkowane - odchylenie od jego banalnej idealności stanowiły jedynie rozrzucone wszędzie kubki po herbacie. Teraz co prawda nie odcięły się od codziennego krajobrazu, ale nie są już jego jedynym mankamentem. Cóż. Trudno. Przegapiłam ten moment, zapatrzona w weneckie lustro jak wampir szukam swojego nieistniejącego odbicia. A co widzę? Ano, nic nie widzę. Lustro znikło. Zniknęło. Jest tylko szyba.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam. Nadejdzie ten dzień, że ktoś powie mi, że lustro weneckie z jednej strony jest rzeczywiście puste, lecz z drugiej strony jest najzwyklejszym na świecie zwierciadełkiem. A ja pacnę się w czoło *EPIC FAIL, PALM FACE or whatever* i przejdę na drugą stronę lustra. Taa. Każde lustro ma dwie strony.

Medal też.
Milczenie jest złotem, lecz mowa srebrem.
A Graal to Agape.
Czyli:
Justynka i jej elokwentne mądrości.
Wybaczcie, zgrywanie burżuja jest takie kawaii.



...
O_o degrengolada psychiczna.




Odkrywam nieznany świat
który dawno zgasł
Nieważna przestrzeń i czas
tam gdzie nie ma nas

Wracam tu gdzie nie ma dla mnie nic
Prysnął czar jak zbite lustra
Rydwany snów zabiorą mnie znów tam
Gdzie mocno spi zaklęty w kamień czas